writing about my new housemate: Dalida, de kattin. (Named after la grande dame Dalida bien sûr!) Wanneer Dalida over het huis waakt: cafeetjes en terrasjes doen, concerten en theatervoorstellingen meepikken, aller au cinema, lire des livres et BDs, cucinar cosas non-flamencas, inviting people to come over, following a sewing course, learning how to play bassguitar, trying to get our band 'One Eye Willy' (named after my old cat Willy who stays at my parents) back on track, ir a pequeñas fiestas, frisbee-en, et voyager!
Deze week van mij heen gegaan: mijn allereerste echte huisdier Willy, die ik voor mijn 18e verjaardag kreeg van mijn klasgenoten uit het Middelbaar.
De eerste 18 jaren van mijn leven bracht ik huisdierloos door want ik mocht medisch gezien niet in de buurt komen van harige dieren. Ik deed dat echter wel (noem het een vroege vorm van rebellie tegen iets onredelijk dat aan een kind van 5 wordt opgelegd) en ik zag er de daaropvolgende uren dan ook niet uit: een paar roodgezwollen ogen inclusief traanklieren in overdrive, niesbuien die een plaatsje in het Guinness Book verdienden en boze blikken van mijn omgeving tot gevolg. Idem voor mijn zus trouwens, twas iets genetisch.
Enkele kippen (maar die mijn zus en ik kinderlijk onschuldig zó overdreven veel vertroedelden dat ze zelfmoord pleegden (en ik salmonella kreeg), echt waar, de hen sprong in een waterbak en kon jammergenoeg niet zwemmen) en 2 schildpadden later was ik op mijn 18e de grootste dierenliefhebber die je je maar kon inbeelden (inclusief een kort lidmaatschap van Gaia en toen al 5 jaar op vegetarisch dieet met wisselend succes). Ik had alleen nog nooit zelf een echt huisdier gehad, zo één uit de categorie om vast te pakken, te aaien, mee te gaan wandelen, op schoot te nemen, je weet wel.
Dan maar hoog bovenaan mijn verlanglijstje gezet voor mijn 18e verjaardagsfuif en wat stond daar temidden het feestgedruis in het legendarische achterafzaaltje van de Krekelmuit te Nazareth op 26 mei 2001 omstreeks 22u aan mijn voeten? Juist ja, een kartonnen doos met een klein piepend poeske! Kon ik toch niet weigeren he ma? Pa?!
Ik doopte hem Pilli-Pilli (was toen nogal into multi-cultural stuff), maar dat werd al gauw dikke Willy (hij had een beetje aanleg voor een hangbuikje, maar dat is normaal voor gesneden katers verzekerde men mij), of Willy Willy (rock'n roll cat! Het eerste (en tot op heden enige) muziekgroepje waartoe ik behoorde en waar ik deed alsof ik basgitaar kon spelen werd naar Willy genoemd toen hij eens een tijd maar 1 oog openkreeg -> One Eye Willy! (en naar de piraat uit The Goonies uiteraard)), of Wiwi (wanneer we wauwelden) of Wally (wanneer we hem kwijt waren: Waar is Wally?), of Wolly (wanneer hij zijn winterpelsje aanhad), of Willy! of Pilli!! (wanneer hij weer maar eens naast zijn kattebak ge**** had omdat zijn korreltjes niet ververst waren! oja, ook de allures van een rock 'n rollcat had hij) of Woes (wanneer we economisch als we zijn Willy de (jep kleine 'd') Poes in een contaminatie samentrokken)
*zucht* ik mis hem! Ook al woonde ik de laatste 6 jaar van zijn 8jarige leven niet meer thuis en waren onze contacten heel vluchtig geworden. Ik weet dat mijn ouders en vooral mijn moeder er heel veel aan had en ze het nu dan ook heel moeilijk hebben. Zal ik hen dan toch maar een nieuw poesje cadeau doen voor nieuwjaar? Maar niemand vervangt de Willy, that's for sure!
Deze zomer had ik het geluk om Circus Ronaldo eindelijk eens aan het werk te zien. Ik hou ze al een aantal jaren in de gaten, maar was er nog nooit in geslaagd een kaartje te bemachtigen. Ik wist al ver van tevoren dat ze 10 dagen lang op de Gentse Feesten zouden performen, en dan nog vlakbij mijn huis op de wondermooie Sint-Baafssite, dus van zodra de ticketverkoop begon, reserveerde ik mijn kaartjes.
Hun show 'Circenses' overtrof gewoonweg alles, het was ontroerend mooi en tegelijkertijd hilarisch grappig. De intieme tweedelige set die je het verhaal voor en achter de schermen vertelt kon je zonder veel moeite meevoeren op een rondreis doorheen de eeuwenoude circustradities met de Italiaanse Commedia dell' Arte als voornaamste inspiratiebron.Hoe een familiecircus dat generaties lang de wereld heeft rondgezworven, vaak kampend met financiële en andere moeilijkheden, toch heeft weten standhouden en meer nog, zijn shows heeft kunnen uitbouwen tot wereldsuccessen, lijkt bijna onwezenlijk. Zeker als je de noodlijdende situaties van de andere eens roemrijke (Belgische) circusfamilies kent. Er moet een ongelooflijk staaltje van originaliteit en flexibiliteit aan te pas zijn gekomen en de terechte erkenning door de Vlaamse Gemeenschap als ambassadeurs voor Vlaanderen heeft ook veel geholpen.Andere gezelschappen gingen gelukkig ook deze meer theatergerichte toer op, verkochten hun circusdieren en krijgen nu vaak een plaats aangeboden in de programatie van culturele centra. bv. Circo Ripopolo is eentje om in de gaten te houden, evenals Cie Todavia die met hun nieuwe show 'Shift' het concept circus lekker breed aanpakken.
Wie meer wil weten over de rijke geschiedenis van het Belgische circus, kan altijd in het Huis van Alijn terecht waar ze een schitterende collectie oude circusaffiches herbergen. De Zultse verzamelaar en circusadept André De Poorter schonk hen deze collectie en schreef er ook een wondermooi geïllustreerd naslagwerk over. Veel lees- en kijkplezier!
Aiai, herfst, het echte openlucht-rommelmarktseizoen loopt op zijn eind, het "overdekte" seizoen komt weer in zicht. Toch wil ik jullie deze ene laatste zomertopper niet onthouden: de jaarlijkse rommelmarkt in Grammene, de zaterdag voor Maria-Hemelvaart. Ik ging er als kind al heen toen we op familiebezoek waren daar in de buurt en misschien heeft de rommelmarktmicrobe me daar wel besprongen? Enkele tips om deze rommelmarkt veilig en heelhuids af te wandelen: ° draag platte schoenen, met hakken kan je het kilometerslange slentertraject echt niet doen, er zit ook een stuk voetbalveld tussen (waar het ooit allemaal op begonnen is) en daar sla je toch je voeten om in de vele putjes, wat voor genânte scenes zorgt en die wil je vermijden wil je toch nog wat af te bieden hebben! ° neem liters water mee, ik kwam deze editie bijna om van de dorst, twas dan ook over de 30°C en meestal is het wel een lekker weertje deze tijd van het jaar ° smeer je dus ook extra goed in of koop een tweedehands parasol: er zijn zo goed als geen bomen op het parcours ° Ga vlak voor je vertrekt megaveel naar toilet, het zijn ellenlange aanschuifrijen en om terug naar de straten te lopen waar je je tussen de auto's kunt verstoppen, ben je snel een uur (en waarschijnlijk daarmee ook je favoriete stuk dat je al jaren zoekt) kwijt! En hou in je achterhoofd dat, wil je alles gezien hebben, je dan zeker 5 uur mag uittrekken, dus een dag niet drinken vooraf is nog de beste voorbereiding! ° kom bij voorkeur met een chauffeur die je aan het begin van het tracé kan afzetten en je nadien ook weer oppikt, er is niet echt parking en de omliggende straten staan van 's morgens 5u(!) (de freaks, daar kan ik gewoonweg niet tegenop met mijn slaapkop) al bomvol. Een milieuvriendelijker alternatief: plooifiets id koffer of gewoon heeltegans te voet ° Haal voldoende cash geld af, er is in de verste verte nl. geen bankautomaat te bespeuren, ge zit nu eenmaal in Grammene mensen, in the middle of nowhere (wel een mooi plattelandsdorpje, daar niet van) ° Kom niet met het voornemen: ik kom alleen eens een kijkje nemen, kga niets kopen, want dan kom je bedrogen uit, er is namelijk zòveel en nog tamelijk goedkoop ook (want in Grammene) dat zelfs de grootste vlerk zwicht en zijn laatste eurocent uitgeeft, believe me! ° twijfel niet als je een soft-erotische film gedraaid in de plaatselijke omgeving van tijdens de jaren '70 op 3 8mmspoelen ziet liggen, maar koop dat pareltje, ongetwijfeld jarenlang plezier tijdens filmprojecties met de oudleiding van je jeugdbeweging bijvoorbeeld (zeker wanneer iemands vader zou blijken mee te doen) en dan heb je geen massas slapeloze nachten achteraf mijmerend en jezelf vervloekend waarom je dat kleinood nou niet gekocht hebt voor amper €25, wat kan je toch dwaas en besluiteloos zijn! ° Laat a.u.b. je chichuachua (of hoe schrijf je dat) thuis, het ding overleeft het nog geen 2 meter ° kom daarentegen wel met een woest uitziende rottweiler, gegarandeerd veel snuisterplaats en de onderhandelingen verlopen ook een pak vlotter! ° Onderhandel alsof je in de Grand bazaar van Istanbul zou rondlopen, heb geen meelij, de mensen van Grammene en omstreken zitten er warmpjes in, trust me, dus die paar euro's minder zal hen niet ruïneren ° Aangezien deze rommelmarkt in de buurt van mijn opgroeidorp ligt (op een kleine 10 km) en zowat gans Oost- en West-Vlaanderen ernaar afzakt, kom je dus massaal veel bekenden tegen, om deze verspilde tijd tegen te gaan: vermom je zo goed mogelijk, draag een pruik, een veel te grote zonnebril (daar te koop voor €1), praat met een Frans accent, loop hand in hand met een vreemde, whatever, maak dat men je niet herkent zodat je op je gemak alles kan bekijken zonder om de haverklap op je schouder te worden getikt en je zak met reeds aangekochte spullen moet tonen en nog maar eens moet uitleggen waarvoor die gekke dingen toch allemaal niet dien(d)en ° Neem bovenstaande zaken met een korreltje zout en je overleeft de rommelmarkt van Grammene zowaar, enjoy next year!
Waar? Voetbalveld van Grammene en omliggende straten, elk jaar meer en meer, binnen 10 jaar hebben ze gans de markt van Deinze mee ingepalmd! Hoe te bereiken? Gewoon richting Grammene rijden en van heinde en verre zie je de geparkeerde auto's al staan dus dan weet je dat je goed zit (voor de aardrijksonkundigen: baan Deinze-Tielt, op je linkerkant) Wanneer? Elk jaar op de zaterdag voor of op Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaart of halfoogst voor de minder kerkelijken (15 aug), van 's morgens in de vroegte (eigenlijk vrijdagnacht vanaf 4-5u kan je er al terecht samen met vele andere veel te vroege vogels) tot 's avonds 18u (ook dan is het interessant want dan smijten ze echt met hun koopwaar!)
September! Dat wil naast de laatste zonnestraaltjes en kermisweekends ook zeggen: inschrijven voor hobby's, jippieee! Er is een ongelooflijk overaanbod van vrijetijdsbesteding, maar om daar nu net iets uit te pikken dat ik gedurende 9 maanden (of korter al naargelang de duur van de cursus) volhoud en elke week met plezier naar uitzie? not so easy! enkele lijstjes:
hobby's die ik niet tot een goed einde bracht: naailes: 2 jaar volgehouden, resultaat: 1 toiletzak, 1 pyjama waarvan ik alleen de broek draag en dan nog als niemand kijkt, 1 keukenschort als kado voor mijn vader die hem nooit aandoet, 1 schoudertas waarin ik mijn naaigerief stak maar die dus nu nutteloos geworden is, 1 rok waarvan ik de kleur nu afschuwelijk vind (wat bezielde me?!?) en 1 onafgewerkte broek. Dit jaar zal ik mijn creativiteit moeten botvieren in de maandelijkse breiclubavonden die het Huis van Alijn organiseert in haar cafeetse, benieuwd of ik het dit keer volhou... zwemmen: had me voorgenomen wekelijks een plons in het Van Eyck te maken nu ik er op een boogscheut van woon, maar mijn verschoven ruggewervel en bijgevolg mijn gebrek aan goesting besliste daar anders over. buurhonden uitlaten: toen ik in de Brugse Poort op kot zat ging ik soms wandelen (lees: meegesleurd laten worden) met de honden (gemiddelde schofthoogte: 1m!) van mijn vriendin haar vader die om de hoek woonde. Superwijs, ware het niet dat die beesten van zodra ze een soortgenoot in het oog kregen het op een lopen zitten in de richting van die soortgenoot en ik er extreem lange armen aan overgehouden heb. Hobby is gestopt, temeer nu ik ook geen echte buurhonden meer heb, afwachten tot ik me eindelijk zelf een bordercollie aanschaf dus! (na uitgebreid overleg met Alain en Dalida uiteraard!) (bas)gitaarlessen: In het middelbaar nam ik al eens 2 jaar privégitaarles op zaterdagmiddag (moest toen elke week van de muziekacademie in Deinze met mijn fietske naar Nazareth crossen met achterop een loodzware altsax, die thuis droppen, vlug mijn klassieke gitaar omgorden en de fiets weer op naar Semmerzake, man, hoe sportief (en niet goed snik?) was ik toen niet?) en toen we voor de grap ons groepje One Eye Willy oprichtten en ik mijn klassieke gitaar holderdebolder inruilde voor een elektrische bas, moest ik daar toch ook wel enig onderricht in volgen. Ik schreef me dan ook in bij de Kinky Star Academy en was 6 privésessies lang de leerling van de bassist van Gorki, Erik Van Biesen. Hij leerde me op zijn eigen non-conformistische wijze heel wat en ik had ook talent -zei hij- maar One Eye Willy lag toen al stil en veel zin om in mijn living voor het onverschillige oor van mijn roste kater wat te zitten tokkelen had ik nu ook weer niet, dus na die ene reeks werd deze hobby dan ook afgeschreven, toch voor even. Ondertussen is mijn bas wel een onmisbaar ornament in mijn living geworden, staat heel stoer, alleen niet zo simpel om af te stoffen.
Hobby's die ik wel tot een goed einde bracht: Spaanse les: voorafgaand aan mijn erasmusavontuur in het Zuiden van Spanje volgde ik 2 jaar avondles Spaans aan de Unief van Gent. In het eerste jaar vergezelde mijn vriendin Karen me nog, maar in het 2de jaar moest ik het alleen opnemen tegen de subjontivo, el masculino o feminino, singular y plural! Toen ik uiteindelijk in Granada aankwam bleek dat ik er geen jota van kon en noodgedwongen ben ik die 5 maanden moeten van voor af aan beginnen want met schoolboekenspaans kom je nergens in Andalucia waar ze geen s-en uitspreken en hun eindlettergreep letterlijk inslikken! Muziekschool: zoals ik al vermeldde, altsax en later ook sopraansax in een kwartet waarmee ik heel wat zakgeld maakte. De volledige muziekschoolcyclus doorlopen, 10 jaar dus, maar nu nog, 6 jaar na datum, wordt ik soms badend in het zweet wakker en ga ik in paniek op zoek naar mijn partituren die ik nog moet instuderen voor het openbaar examen van de dag nadien, want ik had weer eens maar 1 keer in de week geoefend... hmm, er misschien toch een klein jeugdtrauma aan overgehouden?
Hobby's die ik elk jaar opnieuw volg, met wisselend succes: !flamenco! passie overgehouden aan mijn verblijf in Granada uiteraard, ookal heb ik daar ter plaatse nooit een danspasje gewaagd (hoe stom kan een mens zijn? Mijn thesisonderwerp handelde er zelfs over!). Eens terug in België, nadat ik me onder het mom van "veldwerkstudie" inschreef in het eerste niveau, bleek het me toch te pakken te hebben. Elk jaar opnieuw schrijf ik me in voor een nieuwe lessenreeks (ondertussen al niveau 3, met effe een pauze omwille van die eigenzinnige ruggewervel), maar veel hangt af van de lesgeefster. Vaak zijn ze zo intimiderend (goedbedoeld), dat ik met schaamrood op de wangen achteraan de klas mijn hoop om ooit tot La Guardia Flamenca te behoren niet probeer te verliezen. Dit jaar op vrijdagavond, eens niet bij De Ingang, maar in de Lange Violettestraat bij La Elquita, ik ben eens benieuwd! Taebo: gestart in Deinze toen ik nog niet op kot zat en sinds vorig jaar de draad terug opgepikt in Gent. Alleen, de fitnessclub waar ik me elke maandagavond in het zweet boks, schop en spring lijkt zo weggelopen uit een slechte kunfu-film. Vervang de kunfufighters door hevig zwetende en dus ook geurende zonnebankbodybuilders zonder nek en je hebt een beeld van waar wij meisjes ons wekelijks moeten doorheen banen om onze matjes te bereiken, ongewild massa's testoteron, creatine, anabolica en wat nog meer inademend. Ondanks de supercoole Gentsche huismoederlesgeefster ben ik toch op zoek gegaan naar een andere locatie en misschien heb ik die gevonden in Sint-Amandsberg in een fitnessclub boven een meubelzaak(?), will check it out this week! Ik ga er ook eens die nieuwe hype, Zumba, kritisch gaan uitproberen, kan nooit kwaad!
Hobby's die ik dit jaar voor het eerst wil uitproberen: Na al het bovenstaande zou een mens gaan twijfelen aan mijn "being in a relationship"-status, dus om de monden op voorhand te snoeren nog deze laatste: mijn sjoe en ik zouden voor het eerst in ons leven eens een gezamenlijke hobby willen uitproberen. Na enkele superplezante Radio Modern-ervaringen en alvast een eerste initiatieles denken we er ernstig aan het Lindyhoppen eens uit te proberen. Het lijkt geen sinecure, maar oefening baart kunst en qua relatietest kan dit alweer tellen he (want: hoog risico op pijnlijke tenen, blauwe plekken, hersenschuddingen, relatiebreuken en scheidingen enzomeer)
Voila, tot zover mijn nieuwe hobbyplannen, reken er daarnaast nog de concertjes, rommelmarkten, eet- en drinkgelegenheden, reisjes, feestjes, te lezen boeken (met de leesclub!), theatervoorstellingen, het onderhoud van mijn huis, katten, tuin en vrienden bij en je begrijpt dat mijn maandelijkse blog-entries vanaf heden weer wat zullen dalen in aantal. Je m'excuse pour ça en advance!
Onlangs was ik in Budapest voor een paar dagen en vooraf had ik veel lovends gelezen over een rommelmarkt alginder, dus dit werd dan ook ingepland in onze citytripplanning. Naast de vele andere bezienswaardigheden (Victoriaanse koffiehuizen, openbare jugendstil-badhuizen, verdoken originele terrasjes en heerlijke Hongaarse restaurantjes), kon dit er nog net bij in de agenda van deze Hongaarse vierdaagse. Het kostte ons wel bijna een volledige dag om er te geraken, rond te snuffelen en terug te bussen, maar het was de moeite! Zelfs mijn reisgezellin die de mooie foto's leverde, was onder de indruk! Dit was by the way ook de enige plek in Budapest - en dan lag het nog serieus aan de rand van de stad, in the suburbs - waar ik roma ben tegengekomen, door het toenemende ultranationalisme in Hongarije en de rest van xenofoob Oost-Europa helaas een uitstervend ras...
Een fotoverslag (met dank aan het fotografeertalent van mij reisgezellin! mil besos chica!)
Waar? 1194 Budapest, Nagykorosi ut 156 Wanneer? maan- tot vrijdag: 8.00am - 4.00pm, zaterdag: 6.00am - 3.00pm en zondag: 8.00am - 1.00pm Hoe er geraken? Bus 54 vanuit Boráros tér, na een dik half uur hobbelen uitstappen aan de Fiume utca en je bent er
Sinds enkele maanden ben ik verknocht aan mijn tweewekelijks biogroentenpakket, Categorie B, 5 soorten groenten en 2 soorten fruit, kostprijs €12. Leverancier van dienst is een bioboerderij, De Wassende Maan, uit Astene die gans Oost-Vlaanderen bevoorraadt en wekelijks op afhaalpunten 4 soorten pakketten aflevert. Ik mag het mijne ophalen in Café Het Gouden Hoofd bij me in de buurt.
Ik had eerst een proefabonnement aangevraagd waarbij we 2 maal konden proeven van het aanbod, maar zonder aarzelen hebben we het abonnement verdergezet, wat een ontdekkingen! Sindsdien kijk ik al een week van tevoren uit naar de komende woensdag waarop ik weer mijn groene curverbox mag gaan leeghalen en een kruisje bij mijn naam plaatsen, 'n zalig gevoel! Ik zat al enkele maanden met een culinaire dip, had geen inspiratie meer om nog nieuwe lekkere dingen uit mijn kookpotten te toveren en alsof dat nog niet genoeg was, begon mijn sjoe, die al enkele semesters succesvol kookles volgt, mij te overtroeven achter het kookfornuis! So I had to strike back! And I did... Met hernieuwde moed, een versgewassen en met de handen platgestreken bolletjesschort omgord en de recepten van de wekelijkse nieuwsbrief van de Wassende Maan in de hand, ging ik in de culinaire aanval. Attaque! Warmoes, Koolrabi, Chinese kool, Stekelbessen, pijpajuin, rode biet, venkel, paksoi, geen van allen hebben nog geheimen voor mij, integendeel! En als ik echt niet weet wat ermee gedaan, is er nog altijd het soepexperiment. Kan bijna niet misgaan, rodebietensoep is bijvoorbeeld mijn favoriet!
5 tal rode bieten (schillen!) + 1 ui + 1 grote aardappel + 1 selder laten koken in 2 liter water ongeveer samen met 1 of 2 blokjes groentenbouillon + een sopje van honing, peperzout, citroensap en olijfolie toevoegen + afwerken met wat verse peterselie, bislook en een scheutje room en klaar is kees!
(Voor nog meer originele, lekkere en ethisch verantwoorde receptjes moet je bij EVA zijn)
Tijdens mijn uitgebreide, maar helaas voorbije verlofperiode vertoefden ik en mijn sjoe onder andere in Bretagne en meer bepaald in Saint-Malo, een heel mooi badplaatsje met authentieke villa's daterend uit de Belle Epoque. Of hoe onze kustlijn eruit zou gezien hebben, waren er niet massaal veel lelijke eenheidsworstappartementsblokken neergepoot. Er is ook nog een veel ouder stadsdeel, een ommuurd middeleeuws gedeelte dat toepasselijk 'Intra Muros' werd gedoopt, superchic! Ook is Mont-Saint-Michel maar op een half uurtje rijden, maar daar ben ik toch wat gedesillusioneerd van teruggekeerd, het leek wel Plopsaland zonder dan de corpulente kabouters en de pratende hond, bah! "Heel toevallig" passeerden we ook een aankondigingsbord waarop reclame gemaakt werd voor de wekelijkse Marchéé de Brocante enkele kilometers verderop in Saint-Servan. En aangezien we de dinsdag nog in de buurt waren, maakten we dan maar even een ommetje:
Ondanks de enorme hoeveelheid fluoreclamepanelen die de wekelijkse rommelmarkt aankondigden en die - zo leek het toch - gans Bretagne (ont)sierden, was de grootte van de rommelmarkt ferm teleurstellend. Nog geen straat lang en hetgeen was uitgestald was ofwel onbetaalbaar duur ofwel totaal niet onderhouden. Maar! Gelukkig was er de prachtige omgeving, gelegen in een baai met mooi blauw water en idyllische vissersbootjes en dat maakte mijn zonnige vakantiedag op het mooiste plekje van Bretagne uiteindelijk wel nog goed hoor :-). Deze rommelmarkt is niet zozeer een ommetje waard wil je unieke stuks inslaan, maar wel om de gezellige sfeer inclusief zeelucht op te snuiven.
Waar? Saint-Servan, bezuiden Saint-Malo, Bretagne, Fr Wanneer? Elke dinsdag, ik vermoed de ganse dag, maar ben dit niet zeker Hoe te bereiken? Stel je GPS in op Saint-Servan te Frankrijk en je vindt het wel, op ongeveer 5u rijden van Gent Quotatie: **
Zoals ik al in een vorig blogbericht niet genoeg kon benadrukken: New York is the city of my dreams! En na jarenlang ge(dag)droom, gezaag en getouwtrek was het vorige maand dan eindelijk zover, ik zou 8 dagen in The Big Apple vertoeven! Johei! Mijn zéér uitgebreid verwachtingspatroon werd ginder VOL-LE-DIG ingelost en zelfs overtroffen, het was schitterender dan ik had durven dromen, ik had ogen, oren en fitte voeten te kort om alles te zien. Het was gewoonweg een overload aan prikkels, de diversiteit die je daar tegenkomt, ben ik nog nergens elders in de wereld tegengekomen. Een bonte mix van mensen, gebouwen, wijken, eettentjes, winkels, straten, honden, talen, culturele activiteiten, musea, parken, pleintjes, transportmiddelen (van rolschaatsen tot massas hybride wagens!), eetculturen, bars, marktjes, kledingsstijlen en zoveel meer. (voor een fotoverslag: zie Facebook) Wat uiteraard niet mocht ontbreken op mijn 'things I really have to do in NY'-lijstje, was een rommelmarkt. De zondag was het zover, op het kruispunt van Columbus Avenue met 76th Street bezocht ik 'Greenflea', nog net in Upper East Side gelegen, waar wij ook onze B&B hadden (we logeerden bij een supercoole 69-jarige Hollandse madam die verzot was op katten:). Met een deel outdoors en een deel indoors was het in totaal wel een relatief grote markt. Antiekkraampjes aangevuld met aanbieders van ambachtelijke en/of biologische producten (vandaar de naam Greenflea...). Heel originele stuks werden aangeboden, b.v. sieraden gemaakt van oude schrijfmachinetoetsen! Je moet er maar opkomen! Heel wat vintage-kledij ook, Afrikaanse kunst en zogeheten colonial style-meubelen, maar veel daarvan was nep hoor. Toch, als je goed zocht, kon je wel eens op een authentiek stuk stuiten, maar de prijzen daarvan waren dan ook wel duizelingwekkend.
Waar? Kruispunt Columbus Avenue X 76th of 77th street Wanneer? elke zondag van 10am till 5.30 pm (winter) of 6pm (zomer) Hoe er geraken? Metrolijn 1 (rood), halte 79th street of metrolijn 1, 2 en 3 (rood) halte 72th street en nog een 4tal blokken naar omhoog (uptown) wandelen en dan rechtsaf, Columbus Avenue ligt evenwijdig rechts van Broadway Quotatie: ****
Querida Kattya (y mama Yane del Rocio Guevara Miles),
Soy Jolien de Belgica y te escribo porque quiero conocerte un pocito mejor. Disculpame para mi espanol horible, pero no puedo escribir en espanol muy bien. He vivido 5 meses en Granada en el sur de Espana pero eso no es bastante para aprender la lingua muy bien... Espero que tu madre puede leer mi carta...? Con el programa de Plan Belgica he recivido tu foto y un poco de informacion de ti. Junto con mi novio Tom, he participado el programa de Plan Belgica y con este programa podemos ayudarte y tu familia y pueblo un pocito. Espero que vosotros van a ser contente con las cosas que Plan Belgica va a realisar. Tienes 2 años ya? Entonces, quizas puedes ir a la escuela el año que viene, o no? Puede ser que es demasiado rapido, porque tiene que ir a la escuela muchos años. Espero que vas a querer ir a la escuela, cuando yo era joven, no siempre queria ir, pero ahora estoy muy contente que he continuado. Tengo 26 años, trabajo ya dos años y vivo en una casa con mi novio y dos gatos, se llaman Alain Delon y Dalida, son nombres de un actor y una cantadora francesa muy famosa. Vivo en una ciudad que se llama Gante, mis padres viven todavia en el pueblo donde yo he crecido. Se llama Nazareth, es un nombre muy raro, no? Vale, voy a terminar mi primera carta a ti, porque tengo que dormir, mañana es un dia para trabajar! Duerme bien y hasta una otra vez cuando te escribo, besos de belgica, Jolien y Tom. xxx PS voor de Espagnolen onder jullie: als jullie fouten zien - die er ongetwijfeld massaal instaan - laat het mij weten en ik pas het nog aan in de geschreven versie die ik binnenkort opstuur, merci!
Toen ik tijdens mijn erasmusverblijf in Granada op zoek ging naar een boeiend onderwerp voor de thesis van mijn licentiaatsopleiding Vergelijkende Cultuurwetenschappen, kon ik uiteraard niet omheen de daar levende Spaanse zigeuners, Gitanos genaamd. Ik onderzocht uiteindelijk de 'wereldwijde verspreiding van de flamenco-traditie van de Spaanse gitanos' (La difusión del flamenco fuera de España). Sinds die periode ben ik enorm geïntrigeerd door alles wat met Roma, Roms, Manouche, Gitanos en Sinti (de juiste benamingen voor zigeuners) te maken heeft. Misschien moet ik mezelf nu beschuldigen van exotisme, maar het is toch wel meer dan dat. Hun tragische verleden en huidige, vaak nog erbarmelijke levensomstandigheden grijpen mij telkens weer bij de keel. Het feit dat de perceptie ten opzichte van deze in oorsprong nomadische bevolkingsgroep na al die eeuwen nog nauwelijks veranderd is, slaat me telkens opnieuw met verstomming. De verwaarlozing van de impact van de talloze vervolgingen doorheen de Westerse geschiedenis waarvan die tijdens de 2de wereldoorlog een triest hoogtepunt vormt en de bijgevolg geringe wereldwijde academische aandacht en publicaties erover vind ik ongelooflijk frappant. Toen ik tijdens een bezoek aan Auschwitz & Birkenau vorig jaar de barak die was ingericht als museum over de roma- en sintivervolging bezocht, liep ik daar moederziel alleen, terwijl de andere museumbarakken telkens druk bezocht werden. Onlangs verscheen een eerste overzichtswerk over deze materie 'Zigeuners, Roma & Sinti onder het hakenkruis' van de Belgisch/Nederlandse Lydia Chagoll. Een aanrader om dit gat in de geschiedenis enigszins op te vullen! Waarom ik hier nu over begin? Onlangs was ik te gast op een optreden van The Rosenberg Trio, een heel succesvol trio Nederlandse Sinti-muzikanten die, schatplichtig aan de erfenis van Django Reinhardt (een in België geboren wereldberoemde gipsyjazzgitarist n.b.), prachtige gipsy-swing muziek brachten. (Uiteraard wordt deze typische gipsymuziek wereldwijd wel overal gesmaakt en zijn de performers ervan dan wel welkom in de concert- en cultuurzalen). Trieste anekdote evenwel: hun jonge neef, Jimmy Rosenberg, die al op zijn 8ste wereldberoemd was als de nieuwe 'Django' en gitaar kon spelen als geen ander, verblijft nu, na volledig te zijn ontspoord, in een psychiatrische instelling. (Is dit niet het lot van de meeste kindsterretjes? Michael Jackson, Britney Spears, ...) Bekijk via deze link helemaal gratis de ongelooflijk mooie, terecht bekroonde reportage die werd gemaakt over Jimmy en zijn betoverend mooie muziek. (veroorzaakt bij mij steevast kippenvel, krop in de keel en tranen in de ogen, onbedwingbaar)
Wie ook liefhebber is van deze muziek komt tijdens de komende festivalzomer heel erg aan zijn/haar trekken: 16/17 mei: Djangofestival in Liberchies, Wallonië (waar Django werd geboren) 25/26/27/28 juni: Djangofestival in Samois-Sur-Seine, Frankrijk, voorbij Parijs (daar ligt Django trouwens begraven) 30 augustus: Gipsys in het Park, Oostkamp, West-Vlaanderen In januari vindt ook elk jaar Djangofollies plaats in Brussel, telkens rond de geboortedag van Django (23 januari 1910). Ik ga proberen toch enkele van deze evenementen te bezoeken, wie zin heeft om mee te gaan, mag dit altijd laten weten!
De winterse hoogdag voor retrofanaten is sinds enkele jaren de jaarlijkse retrobeurs midden maart in Flanders Expo Gent, georganiseerd door alle kring(loop)winkels van Oost-Vlaanderen. Op die zaterdag komen van heinde en verre 50's-,60's-,70's- en sinds kort ook 80's-fanaten afgezakt om er hun voorraden in te slaan. De deuren openen om 10u maar vanaf 8u 's morgens staat er steevast al een lange rij fanatici met ingevette ellebogen voor de deur te drummen.
Enkele jaren geleden waagde ik mij daar ook nog, maar de laatste jaren ga ik liever op mijn gemak rond de middag. De beste stukken zijn dan wel al allemaal weg, maar de prijzen nemen toch ook elk jaar toe, dus de kans dat ik me een echt designobject uit de 50s zou kunnen veroorloven wordt steeds kleiner. De kleine spulletjes zijn daarentegen wel echt de moeite en worden telkens opnieuw aangevuld ook. En die prijzen zijn nog ergens democratisch. Je vindt er ook de meest absurde voorwerpen, met functies die je vandaag de dag gewoon niet meer kan thuisbrengen, enkele voorbeelden: een knieborstel, vorig jaar gekocht door een vriend van me, bedoeld om op te hangen aan de muur en er je (vuile?) knieën tegenaan te schurken (vermoeden we). Vorig jaar kon ik nog een "Kittenheischkusschen" op de kop tikken, een heus verwarmingsdeken voor de poes! En zo zijn er nog talloze rarities te vinden als je goed zoekt en er een neus voor hebt.
Wat me enorm opviel dit jaar was de populariteit van de immense fetturen (ook wel 'voiture', 'poussiète', kinderwagen) met van die supergrote verende wielen. De prijzen waren er ook wel naar, gelukkig heeft mijn ma nog zo'n exemplaar op zolder staan... Mijn buit dit jaar was een single-rekje voor 50 45-toerenplaatjes, een eetbakje voor Alain en een 50s bloempot. Niet slecht voor het uurtje dat we er maar waren. Langer is bijna niet uit te houden, je wordt gewoon over"prikkeld" en weet op den duur niet meer waar de in- of uitgang nu weer was! Quotatie: **** hoe er geraken? E17 of E40 richting Gent en eens in de buurt van Gent staat de Expo al aangeduid. Ook via tram 1 vanuit Gent-Sint-Pieters kan je er gemakkelijk geraken. Wanneer? Elk jaar een zaterdag midden maart, hou de website van www.kringwinkel.be in de gaten. Van 10h tot 17h toegangsprijs €1,50 PS Fotografe van dienst was ditmaal Miss Sarah Co! Mijn welgemeende dank daarvoor!
Waar: op de poppenspelzolder van het Huis van Alijn, Gent Wanneer: elke laatste donderdag van de maand (wanneer het cafeetje ook langer openblijft) voor wie: voor eenieder die breinaalden en wol ter beschikking heeft en ermee aan de slag wil, ookal kan hij/zij er niets van, er zijn leermeesteressen aanwezig die u in sappig Gents of West-Vlaams met veel plezier onderrichten!
Dit weekend vlug even de Moerdijk overgestoken en via het o zo lieflijke, veel te onderschatte Delft in the Capital of Holland beland. Ik bezocht er de bekendste en dus ook meest toeristische rommelmarkt op het Waterlooplein. Naast verschrikkelijk veel plastieken rommel en smakeloze gadgets waren er hier en daar wel nog wat interessante stuks te vinden, maar de kostprijs ervan was helaas navenant. Hier en daar waren wel wat 'antiquities' te bespeuren, maar het was duidelijk dat hun geen lang leven meer beschoren is en dat de commercieel-toeristische kraampjes het plein aan het veroveren zijn...
Quotatie: **(*) Hoe er geraken? volg de pijltjes richting Waterlooplein of Muziektheater, dat trouwens ook een bezoek waard is! (eronder is een ondergrondse parking) Wanneer? elke dag, behalve zondag, van 9h tot 17h
Omdat ik nog niet genoeg hobby's heb (naailes (waarvan ik nu wel aan het spijbelen ben (whaa!), taebo, breiclub, leesclub, flamenco,...), ben ik van plan nog eentje toe te voegen aan het rijtje. Tis eigenlijk wel meer een droomhobbyproject hoor, maar eentje die na maandagavond nog meer bovenaan op mijn wannado-lijstje is komen te staan. Ik heb van de afgelaste taebo-les namelijk gebruik gemaakt om mijn (aangenomen) peetvader te gaan bezoeken. Hij woont vlakbij het station en ik had nog niet eerder te gelegenheid gehad om mijn nieuwjaarswensen persoonlijk over te brengen (en het was al februari!!!). Mijn peter is een ex-collega van mijn vader die net als mijn vader heel vroeg op prepensioen is kunnen gaan, met als gevolg dat ze zeeën van tijd hebben om hun favoriete hobby's uit te oefenen (de gelukzakken). De voornaamste hobby van mijn peter is dan ook niet min: nl. het restaureren van oldtimers. En daarmee bedoel ik niet zomaar even een MG'tje oplappen (doet hij ook soms), maar echt vanuit het niets, met enkel een chassis voorhanden een volledige vooroorlogse Daimler in elkaar boxen bijvoorbeeld! Aan zo'n auto is hij momenteel bezig, ik vermoed dat het ongeveer dit exemplaar betreft: Hij is er nu al zo'n 5 jaar mee bezig, maar het is echt wel monnikenwerk! Het zou bovendien echt zonde zijn moest al zijn kennis hiervan zomaar verloren gaan, daarom zie ik dat nog wel zitten me eens te verdiepen in die wereld van de automechanica -ahum. Alleen, je moet echt wel over heel wat praktische kennis beschikken en niet vies zijn van een beetje smeerolie. Dat laatste is geen probleem, maar dat eerste... Ik weet nog het verschil niet tussen een boîte (versnellingsbak) en de chauffage-installatie, laat staan dat ik zo'n vooroorlogs model kan oplappen. Een dergelijk project is natuurlijk weggelegd voor professionals die er al tientallen jaren mee bezig zijn, het is beter te beginnen met iets simpel, een Citroën 2PK of een MG bijvoorbeeld, daarvan zijn nog alle wisselstukken voorhanden. Niet te veel gedoe dan met koper- en tingieters, lasposten, chromé-firma's... Eens aanbeland in de categorie vooroorlogse restauratiepojecten wordt het echt wel een huzarenstukje, dat hoeft geen beschrijf: van overal ter wereld authentieke vervangstukken laten overkomen, bij gebrek aan die vervangstukken zelf vindingrijke oplossingen bedenken, met laser- en tingiettechnieken aan de slag gaan, zelf echte houten bekleding maken, de juiste vijsjes trachten te vinden, 5 originele Dunlop-buitenbanden in Engeland gaan ophalen, duizelingwekkende bedragen moeten afslaan van sjeiks, regeringsleiders, koningen, maffiabazen, dictators allerlande... want van dit exemplaar bijvoorbeeld zijn er wereldwijd maar 6 meer over... Waauw, spannend allemaal zeg! Tegen de zomer zou hij misschien af zijn en dan mag ik eens meerijden met de capeau open en de wind in mijn haren, whieee! (of ikzelf daadwerkelijk in de nabije toekomst mijn overall zal omgorden, valt nog te bezien, eerst nog een interessant chassis zien op te rakelen ergens...:)
.jpg)
Ik doopte hem Pilli-Pilli (was toen nogal into multi-cultural stuff), 
